پدر

نوجواني تند بشد بر باب خويش

گو نداند  هست  او ارباب  پيش

او نگفتي روز و شب تابش بداد

تشنه مي بو د و همي آبش بداد

كودكانه  روي  پايش  مي پريد

بهر جانش لقمه از جان مي خريد

وقت غم اندر كنارش مي نشست

زخم اندامش به دستمالي ببست

تا پشيزي زندگي كم مي نمود

مي دويد تنها پدر او مي غنود

وقت تب آغوش نازش مي نمود

درد او را چاره سازش مي نمود

حاليا   او   را   نبا شد   قدرتي

غيظ  بر رويش  ندارد  شوكتي

با تواضع شيعه نزدش كن كلام

چون ز پستي مي رود بالا مقام

شيعه