اي برادر جان زدنيا كن حذر

دار فاني و مكان زود گذر

جايگاهي سست دارد اين مكان

كي بود از بهر آسودن جهان

خود به زيور ها همي آراسته است

زين جهت آنرا فراوان خواسته است

از كمان ابرو فريبد خاص و عام

عاقبت از او نگيرند هر دو كام

اين سرا در نزد ايزد خوار هست

زهر آن شهدي به بي دينان  مست

زين جهت اندر حلالش شد حرام

زندگاني را بود مرگي مدام

كرده ايزد ناگوار بندگان

كي كند بخلي از آن بر كافران

جاي خوبان دار عقبي را گزيد

خوب انسان را بهشتي شد نويد

پير دنيا كي بود پاكيزه جان

كي كند عاقل نثارش جسم و جان

هر بنائي گر بود از پي خراب

آن بود چون خشت خامي روي آب

قلب پاكيزه به آن محزون بود

گر چه لبخند بر لبش افزون بود

زانكه مي گيرد زنفس خود عنان

ديگري بر او برد رشگ عيان

يار دنيا آرزويش شد سوار

مي برد او را نمايد بي قرار

بانگ مردم شد خدا از ابتدا

از كج انديشي شدند از هم جدا

زين جهت ياري نكردند يكدگر

گرچه از حلقوم جهد خون جگر

دين حق شد چون زبان ليسيدني

به زبان اقرار  به دل ناديدني

شد فراموش آخرت از غافلي

كي دهد دين را به دنيا عاقلي

اي برادر كن اطاعت از خدا

كاش گرديم جمله در راهش فدا

شيعه زرع مي كن به دنيا آن سرا

نزد خود جايت دهد ايزد تورا