در دهم روز ربيع اندر مدينه دلبري

خنده زد بر آسمان رخسار ماه عسگري

شد حسن نام شريفش نام ديگر هم زكي

عطر او آكنده شد در باغ و بستان محمد (ص)

شد طبيعت غرق گل از نام زيباي حسن

غنچه زد لبخند شادي بر رخ سبز چمن

با طراوت گشته صحرا بلبلي اندر سخن

لاله رقصد سوسني در طاق بستان محمد(ص)

روي دستانش سليل خوابانده يك سرو روان

مي زند هادي مدام بوسه به روي جسم و جان

اختري ديگر بيامد از امامت جاودان

نسل او مهدي (عج) بود نور دو چشمان محمد(ٌص)

از گلش پيچيده شد عطري معطر دز زمين

شادمانند مسلمين چون آمده مولاي دين

رهبري آمد وجود برج امامت را نگين

شد گلي ديگر هويدا از گلستان محمد(ص)