ميهمان حق
شام تاریکست و نخلستان کوفه بی زبان
ناله ای پیچیده در باغ از امیر مومنان
سرو تنهائی گهی در قعر چاه می خواند سرود
دستها کرده بلند با سوز دل بر آسمان
هر ستاره گویدش این است امیر مومنان
حس همدردی آنها را شنیدی او عیان
جملگی غمگین میکردند به رخسارش نگاه
قطره ای بر صورت مولا چکید از اشکشان
این چه شامی است بر خلایق در زمین و آسمان
صبح محشر درره است یا هجرت مولایمان
کل موجودات ذاکر گشته خاموش این زمان
قفل در گیرد علی را اردکی شیون کنان
سرو ما جز حق نمی دید در عیان
مست می بودِِِِی زجام خلق کل جهان
بانگ معشوقی به او می گفت بیا در نزد ما
جشن میهمانی گرفتیم ما برایت این زمان
به چه زیبا میهمان و زیباتر از او میزبان
میزبان گردیده عاشق روی ماه میهمان
لحظه ای سر را نهاد بروی مهر آن سرفراز
تا که عشقبازی کند با او خدای ذوالمنان
سفرهای از عشق گسترد از زمین تا آسمان
ناگهان تیغی زدند بر سرو زیبا ناکسان
جوی خون از فرق مولا بی امان گشتی روان
جبرئیل روکرد به مسجد نوحه گر بر سر زنان
فرق باب الله بشکست ناله برخاست اززمین
بانگ جبریل قد قتل پیچید در کون و مکان
صورت زیبا سرائید فزت و رب الکعبه را
ناله زد زهرا بلند با سوز دل اندر جنان
عاشقان در باغ عترت جمله هستید میهمان
جویبار خون بشوئید از رخ مولایتان
شیعه میگرید مدام بر درد دلهایت علی
تا نویسی نام او را در میان عاشقان
سلام بر شما ميهمان گرامي