، 

( گلهای پاک باغ پیمبر)2         در بی صحرا گردیده پرپر

درشام عاشور مولای ایمان                  بنمود و رو بر اصحاب قرآن

فردا بجنگم  با این لعینان                     آخر شهیدم در این بیابان

هر کس ز ایثارباشد پشیمان                 خود را نماید از دیده پنهان

آزاد و هستید جملگی در شام آخر

از گفته هایش  مفتون و گشتند               اندر جوابش گلها شکفتند

گفتند حسین ای فرزند زهرا                  از خود مرانی این عاشقانرا

از بوی عطرت مستانه هستیم                با خون خود ما پیمان ببستیم

ما استواریم تا ابد بر خط رهبر

آن شب چه غوغا در کربلا بود                در بین یاران شوری به پا بود

اندر نیایش تاصبح و بودند                     بابی زرحمت بر خود گشودند

پر می نمودند پیمانه از می                     مستانه می خوانداندر نوا نی

مجنون صفت عاشق شدند بر روی رهبر

آخر تمام شد  رازو نیازها                    بر گونه ها بود  سیماب اشگها

شد روز موعود بر عاشقانش                هریارو بنهاد بر عهد و جانش

هر یک زاصحاب درخاک وخون شد       کب و بلا از  خون لاله گون شد

چون گرگ و زوزه میکشیدند قوم کافر

اولاد زهرا از نسل حیدر      آلاله های باغ پیمبر

هم قاسم و هم عباس و اکبر                  طفلان زینب هم عون و جعفر

از تیغ کین آن قوم کافر                       گشتند پرپر گلهای اطهر

شيعه