یاابالفضل ‌۳ رشید

تشنه لب در آب شد ولی ابی نخورد                      آبروی آب را آنجا نبرد

قطره اشگش چو بردریا چکید                            بند بند آب را از هم درید

آبشد شرمنده و رویش سیاه                         آب غسل بنمود اندر اشگ شاه

آب گریان شد برای درد او                          عرش حق نالان ز آه سرد او

آب عطش از تشنگی او گرفت                      نی عطش دل را به عشق او نوشت

مشگ آب تا  از فرات او پر نمود                          اسب یاریگر شد و ازجا ربود

پشت به آب و روبروی خصم شد                          شاعرانه در بساط رزم شد

نی بساط رزم بزم عیش بود                             بزم زیبائی که ایزد می ستود

یاز با او عشقبازی می کند                             دردلش خواهد که طنازی کند

به چه زیبا بود آنجا عشوه ها                         چرخ میزد دست عباس در هوا

دست وشمشیر هر دو گردیده جدا               نی به مردی لیک جدا شد از قفا

دست عباس کی به روی خاک بود               دست یزدان هدیه خود را ربود

دست دیگر رقص شمشیر می نمود            پرچم خم گشته را درجا ربود

دیده عباس به یارش خورده بود          مشگ آب برروی دوش یاری نمود

رقص خود همراه پرچم می نمود                    شعر خود را آل طاها می سرود

شعز خود خواند سرود ساقه ها                   دست دیگر افتاد بر لاله ها

گل زرنگش سرخی خود را گرفت            تا ابد خود را به خون او سرشت

بزم عشاق هر چه زیباتر شدی       حامل بیرق دگر با سر شدی

به چه زیبا گشته رسم عاشقی                گو که شمشیر می زند مولا علی

تیر برپیشانی ماهش زدند              وای من اندر طرب آهش زدند

نگهان با سر فتادی بر زمین              نیست دست حایل شود بر این نگین

گفت عباس خیزو بزمت کن تمام           مشگ آب اینجا و طفلان در خیام

بزم تیر و نیزه وشمشیربود                غمگنانه هر نگاه شیر بود

راه را با صوت دل پیدا نمود           راه خیمه مشگ بر دوش می گشود

سینه خیزان عشقبازی میکند            حق به عشق او سر افرازی کند

تیر ناکس مشگ آب او درید            جام می رخسار آلاله ندید

از طرب عباس گشتی نا امید             لحظه دیدار جانان می رسید

تا نفسها رو به آخر می رسید          اشگ مهتاب بر رخ ماهش چکید

یک گلی در بزم او پیدا شدی         با گلش در آن زمان تنها شدی

گل کجا اینجا که من تنهایم               گفت و عباس مادرت زهرایم

آه که بزم او چه زیبا شد تمام           مادر مولا به من گوید کلام

گفت و ای شیعه تنو شد چاک چاک        یا حسین عباس را ادرک اخاک

شيعه