مولا حسین التّوبه (2)

ناخواسته  کردم  من جفا   ای نور چشمانم

آقا نگر برحالتم    دیگر پشیمانم

اذنم بده حسین جان     تا بروم به میدان

نوردوعین التّوبه

من  راه و بر طفلان تو ببستم

شرمنده طفل ربابت هستم

رویم سیا حسین جان    بنما نگا حسین جان

ای مه جبین التّوبه

چشمان و دو دست خودم بستم کنی حلالم

روی سیه آمده ام آشفته  گشته حالم

خواهم شوم فدایت   فدای یک نگاهت

سلطان دین  التّوبه

رخصت بده تا من نبینم روی کودکانت

خواهم ببینند گشته ام فدای جسم و جانت

قربانی تو هستم   برگیر و مولا دستم

آقا حسین التوبه

مولا به جان مادرت زهرا نما قبولم

من تا ابد شرمنده از سلاله رسولم

بنما مرا هدایت    فدائی ولایت

مولا حسین التّوبه