شادمان ازروي يارو سفره پاك خدا

سجده اندازم به ميخانه به لب دارم دعا

شدبساط بزم فراهم بر در ميخانه اش

يار جاني عشوه دارد مي زند هردم ندا

بو گرفت ازمشگ شعباني تنم

تاكنار يار باشم بوسه و عشق و صفا

مي رسد فرياد ساقي باده آوردم بيا

جام خالي گشته وميخانه راهستم گدا

من كه عمري در خمار روي اغيار بوده ام

يك نگاهي تا شوم از خود جدا

ساقيا باده كه دادي تو مگير ازدستم

از زلال جاريت اين بي بها را ده بقا

بزم عشقبازي مهيا گشته و عشق وطرب

شيعه را مستانه بنشان در بر از مهر و وفا

                                                                                                                                               شيعه