واويلا 4

مسموم كين شد امام شيعه اي داد

از درد سينه مولا  ميزند فرياد

در سامرا شيون و غوغا شد بر پا     واويلا 4

بنمود طلب آب روان مولاي ما

آماده شد بهر ديدار حق آنجا

اندر جواني گشته شهيد از جفا     واويلا 4

مهدي نشسته بر بالين بابايش

زانو گرفته در بغل  از آوايش

ديگر نبيند رخ آن ماه زيبا         واويلا4

اندر غريبي مولا جان به جانان داد

زهر جفا نوشيد و جان به پيمان داد

خاكم به سر از غم و غربت مولا    واويلا 4

صاحب عزا مهدي مو عود زهراست

آن نوگلي كه دنيا از عطرش زيباست

شيعه بگويد تسليت بر آن مولا      واويلا  4