يارب   به  بقيع   قبر  حسن   زائر   ندارد

بر  تربت  مولا  ز  دو چشمان  اشگ  ببارد

ياري كه غريب بود و غريب زيستَ سفر رفت

از جام  بلا  خورده و  صد  پاره  جگر  رفت

هر كس كه  شود  خسته  و آزرده  ز ادوار

بر  محرم  خو د  مي كند  اسرار   پديدار

در خانه  بود دشمن  او  همسرش  اي دادَ

بر  لعل حسن  زهر  هلاهل  همه  نوشاند

خون شد  جگرش  شعله بزد  سينه  مولا

گوئي    نبود   او   حسن   زاده    زهرا

آمد  به  برش  زينب  غمديده  و  نالان

با ديدن او شد  به  دو صد ناله  و  افغان

بنمود  طلب از خواهرش  تشت تهي را

لبريز نمود تشت از جگرش خسرو طاها

آن قوم  بد انديش  به اين  بس  نكردند

هنگام  تشييع  سر  را هش   را  ببستند

رگبار  گرفت  سوي  تابوت  تير وپيكان

گويا    نبود    اشرف    اولاد   انسان

با  تير عدو  خون  زده  بيرون  زجنازه

اين نعش غريبي است كه ندارد اجازه

بر نعش مرده كس نديده  اين  وقاحت

گوئي عرب  برگشت  نموده به جهالت

تا هست هستي شيعه  هست زائر مولا

هر  دل  بود  مقبره اي  بر  گل  زهرا

شيعه