نگار من تو عشق را آفريدي                   مگر از از عبد بیمارت چه دیدی

چرا ابروی خود بر من نمودی                 به دنبالت مرا هر جا کشیدی

به خود مشغول بودم هر شب وروز         میان خلوت خاصم دویدی

حبیبا عین وشین و قافمی تو                وصالت را بده بر من نویدی

کنار عین عشقت مانده بودم              به بک عشوه وجودم را خریدی

عجب شهدی به لعلت داده ای تو           گمان شد نوش دارویم رسیدی

خطایم من سرا پا ای معشوق             قبولم کن خطا دیدی ندیدی

شيعه